Een feit wat ons verwonderde, aangezien er in zijn hiel een gat ter grootte van een rijksdaalder zat. Hij was aan dit gat gekomen door een maand eerder in een spijker te trappen. Een behulpzame vriend had de spijker verwijderd. Maar onze patiënt is vervolgens vrolijk verder gaan werken, tot zijn enkels in de blubber op het land. Voor hem in eerste instantie geen probleem. Maar toch kwam hij naar onze kliniek. We zagen een groot gat, de onderhuid, nog wat bindweefsel en vervolgens een mooie roze-rode spierlaag. Nou ja, mooi? Prut er omheen, viezigheid erin. De enkel en het onderbeen gezwollen vanwege de infectie. De wond werd schoongemaakt en een antibioticakuur voorgeschreven. Later kwam hij weer langs op het spreekuur want het gat ging maar niet dicht. De patiënt klaagde ook over een pijnlijke heup. Bij inspectie bleek deze vergroot te zijn ten opzichte van de andere kant. In zijn lies kon ik wat flinke lymfeklieren voelen. Genoeg redenen om de patiënt naar het plaatselijke ziekenhuis te brengen.
Eerst nog even gestopt bij de woonplek van meneer. Hij had 100 Birr (4 Euro) nodig om in het ziekenhuis geholpen te worden. Hiervan krijgt hij 80% terug, omdat Solagrow dat betaald. Na 20 minuten wachten kwam de man teruggestrompeld. 60 Birr was alles wat hij had. Na wat twijfelen, besloten we hem toch mee te nemen. Mocht het nodig zijn, dan zouden we zelf wel betalen. In het ziekenhuis kregen we weer te maken met de Ethiopische mentaliteit. 'Meneer heeft een flink gat in zijn hiel, een gezwollen heupgewricht en gezwollen lymfeklieren.' 'Oh, laat maar eens zien. Whow, that's big! Uhm, you have given antibiotics already?' 'Yes, we did.' 'Hmm, we will give him two antibiotics.' Ik probeerde nog: 'His hip is also swollen. Just for my interest, you think it's reactive arthritis or something?' 'Hmm, could be.' Een rap vraag-antwoordgesprek in het Amhaars volgde. 'The patient says that his hip isn't swollen.' 'Oh, but we saw it. We both did.' Weer een rap Amhaars gesprek. 'No, it's not swollen. He knows his own body the best.' Een beetje beduusd stonden we weer buiten.

Ethiopië is een land waar je bij voorbaat weinig van kunt voorstellen en achteraf valt het niet te omschrijven. Ik ben verrast door de vriendelijkheid, gastvrijheid, blijdschap ondanks de armoede. Geschokt door de situaties van mensen en de gebrekkige gezondheidszorg. Achteraf blijft de vraag of we hier wat bereiken. Bereikt Kliniek Hidi iets? Was mijn aanwezigheid nuttig? Geen idee, maar ach... Een regenbui begint ook met één druppel.