We hebben ons georiënteerd op een project en onze voorkeur ging uit naar Hidi. In Kliniek Hidi wordt zorg gegeven aan mensen uit Hidi en omgeving. We hebben voor 6 weken zorg geboden aan mensen die weinig tot geen medische zorg kennen.

Een casus:
Op een ochtend werd er een vrouw door een aantal mannen binnengedragen. Ze hadden 5 uur gelopen om de kliniek te bereiken.We wisten van niets... We hebben mevrouw op bed gelegd. Mevrouw was zover dat ze ging bevallen. De baby was na de geboorte slap, blauw, had geen ademhalingsprikkel, wel een goede hartactie. Het kindje bleef slap en bleek. We vertrouwden het niet. Na een uur zelfstandig geademd te hebben zijn we alsnog naar het ziekenhuis in Debre Zeit gegaan. Het blijft hier een discussie over wel/niet naar het ziekenhuis te gaan. Dit om de volgende redenen:
- De zorg is daar heel slecht!!! Veel materialen en medicijnen zijn er niet.
- Vaak kunnen de patiënten het ziekenhuis niet betalen, dan kiezen ze ervoor dat de baby gaat sterven!!!
- Hoeveel schade heeft de baby opgelopen om het nog te kunnen behandelen?

Na drie kwartier zijn we in het ziekenhuis aangekomen. De conditie van de baby ging steeds meer achteruit. De kleur veranderde en de ademhaling werd steeds trager. Op de eerste hulp aangekomen moesten we eerst de baby aangeven in een ander kantoortje! Gelukkig was er een verpleegkundige meegegaan die daar in het ziekenhuis gewerkt heeft. Hierdoor werden we gelijk geholpen. Anders hadden we met dit kindje nog drie kwartier moeten wachten. Er werd ons gevraagd wat het probleem met de baby was, zonder er naar te kijken trok de verpleegkundige een conclusie dat de baby uitgezogen moest worden. Dit hebben we afgeraden en gezegd dat er een dokter bij moest komen. Na 10 minuten kwam er een arts. Die concludeerde dat de baby naar een ander ziekenhuis moest in Addis, de hoofdstad. Dit was voor ons geen optie want dat zou de baby niet overleven. Na wat praten mocht de baby blijven. De conditie ging steeds verder achteruit en nog was er niemand die zich om deze baby druk maakte. We moesten lopend met de baby weer naar een ander kantoortje! Hier zat een hoofdverpleegkundige die een behandelplan opstelde. We kregen recepten in onze handen en moesten eerst naar de apotheek in het ziekenhuis. Helaas was deze antibiotica niet op voorraad! We moesten naar een andere apotheek in de stad om de medicijnen te halen. De conditie van de baby werd steeds slechter en nog maakte niemand zich daar druk om. We vroegen aan de hoofdzuster of er niet alvast zuurstof gegeven kon worden, maar nee, eerst moet er medicijnen gehaald en betaald worden! Gelukkig waren we met de ambulance en konden we snel de medicijnen in de stad ophalen. Lopend zouden we erg lang onderweg zijn geweest. Weer terug in het ziekenhuis heeft de hoofdzuster een infuus geprikt. Op de kinderafdeling was geen zuurstof aanwezig. Met de baby gingen we weer naar een ander gebouw. Hier kreeg het zuurstof. Na een poos wachten was er een zuurstoffles op de kinderafdeling. We zouden niet eerder weggaan dan wanneer de beby aan de zuurstof en antibiotica lag op de kinderafdeling. We konden naar de kinderafdeling toe en daar kreeg de moeder een bed. Het kindje mocht bij moeder in bed met zuurstof en een infuus. We hebben de vader nog wat geld gegeven om eten te kopen. Service kennen ze niet. Eindelijk lagen moeder en kind in een bed... We zouden de volgende morgen rond half acht weer in het ziekenhuis zijn. We gingen met dubbele gevoelens uit het ziekenhuis. Hoe hier wordt omgegaan met patiënten... Niemand die zich druk maakt om dit kindje... Je moet praten om goede zorg te krijgen... En zou dit kindje het overleven...? Als je dit allemaal ziet gebeuren wordt je er stil en verdrietig van...
De volgende morgen gingen we om kwart voor zeven naar het ziekenhuis om te kijken hoe de situatie was. Daar aangekomen kwam de vader naar ons toe. De baby was om vijf uur overleden. We konden deze mensen weer meenemen in de ambulance. Bij het verlaten van het ziekenhuis was er geen verpleegkundige te zien. Vader en moeder zaten alleen met het kindje in de hal. Er werd geen aandacht gegeven vanuit de verpleging. We zijn met vader en moeder en de baby (in doeken gewikkeld) en familie naar huis gegaan.

Wat je hier leert is: welke zorg kunnen wij geven en wat kunnen we niet geven.

Het werken in Ethiopië is voor ons een bijzondere ervaring geweest. De mensen zijn hier kwetsbaar en je voelt dat ze je enorm nodig hebben. Ze zijn al dankbaar met de kleine dingen die je kunt geven. Het werken in Nederland is dankbaar werk, maar het werk in Ethiopië is drie keer zo dubbel dankbaar werk. Wat wij ook veel hebben ervaren, is dat je in Ethiopië bewust bent geworden dat je in afhankelijkheid je werk doet en leeft. Wat vertrouw je in Nederland veel op de medici en wat zijn daar in Ethiopië al niet veel gebeden naar Hem gedaan voor hulp!!!